Tekst Evie O. jest unikalnym, potoczystym opisem przeżywania pandemii w małej miejscowości. Uzyskujemy dzięki niemu wgląd w codzienną, zwyczajną perspektywę znacznej części mieszkańców Polski, a jednocześnie – zaskakująco nieobecną w głównonurtowych mediach, skupionych na problemach największych metropolii.

“Nieśmiało wchodzę do sklepu odzieżowego, przed pandemią byłam tam wiele razy, po drodze z pracy lubiłam wstąpić i czasami coś kupić. Teraz nie wiem czy wypada kupować ubrania. Ale weszłam i panie były zadowolone, po pierwsze że ktoś coś kupi, po drugie, że mogą wreszcie wyjść z domu. Miło było sobie porozmawiać, oczywiście nadal jest strach przed wirusem, ale tutaj w tym małym miasteczku ludzie nadal są mili, życzliwi i uśmiechnięci Uff czuję ulgę, bo myślałam, że teraz wszyscy będą dla siebie nie mili, obojętni a co gorsze chamscy. W TV słyszę takie rzeczy, że ludzie są agresywni wobec służby zdrowia, sąsiedzi wobec siebie bo ktoś jest objęty kwarantanną lub jest lekarzem, a ratownikiem czy pielęgniarką. U nas jest taki spokój, że dziękuję Bogu, że tutaj mieszkam. Ale może jest tak, bo nas wirus bezpośrednio nie dotknął. Nie wiem.”

oto krótki ustęp z pamiętnika.

Zapiski Evie O. pokazują przemiany jednostkowego życia wewnętrznego: zdziwienie nadchodzącym zagrożeniem epidemią, strach przed zachorowaniem, niepewność jutra i obawy o zachowanie więzi międzyludzkich, szczęście płynące ze wsparcia rodzinnego. Jednocześnie życie emocjonalne autorki umieszczone jest we wszechstronnie zarysowanym kontekście społecznym – zastanawia się ona nad przyszłością społeczności małego miasta, przemianami, jakie czekają relacje opiekuńcze, rodzicielskie i sąsiedzkie.

Autorka opowiada o swoim doświadczaniu pandemii prosto i szczerze, bez rozbudowanych stylizacji, a jednocześnie – trafnie, wyczerpująco i refleksyjnie.

O wyróżnieniu opowiada członkini zespołu Pamiętników Pandemii, Monika Helak.

Evie O. – nagroda główna w konkursie Pamiętniki Pandemii

Last but not least, publikujemy film o drugim tekście, który zdobył główną nagrodę w naszym konkursie – pamiętniku Evie O. Warto jednocześnie wspomnieć, że jest to jeden z dwudziestu pamiętników, który przyszedł do nas w papierze. Autorce serdecznie gratulujemy – świetnych zapisków oraz nagrody!Dlaczego taka decyzja? Tekst Evie O. jest unikalnym, potoczystym opisem przeżywania pandemii w małej miejscowości. Uzyskujemy dzięki niemu wgląd w codzienną, zwyczajną perspektywę znacznej części mieszkańców Polski, a jednocześnie – zaskakująco nieobecną w głównonurtowych mediach, skupionych na problemach największych metropolii. Oto krótki ustęp: "Nieśmiało wchodzę do sklepu odzieżowego, przed pandemią byłam tam wiele razy, po drodze z pracy lubiłam wstąpić i czasami coś kupić. Teraz nie wiem czy wypada kupować ubrania. Ale weszłam i panie były zadowolone, po pierwsze że ktoś coś kupi, po drugie, że mogą wreszcie wyjść z domu. Miło było sobie porozmawiać, oczywiście nadal jest strach przed wirusem, ale tutaj w tym małym miasteczku ludzie nadal są mili, życzliwi i uśmiechnięci Uff czuję ulgę, bo myślałam, że teraz wszyscy będą dla siebie nie mili, obojętni a co gorsze chamscy. W TV słyszę takie rzeczy, że ludzie są agresywni wobec służby zdrowia, sąsiedzi wobec siebie bo ktoś jest objęty kwaranntaną lub jest lekarzem, aratownikiem czy pielęgniarką. U nas jest taki spokój, że dziękuję Bogu, że tutaj mieszkam. Ale może jest tak, bo nas wirus bezpośrednio nie dotknął.Nie wiem."Zapiski Evie O. pokazują przemiany jednostkowego życia wewnętrznego: zdziwienie nadchodzącym zagrożeniem epidemią, strach przed zachorowaniem, niepewność jutra i obawy o zachowanie więzi międzyludzkich, szczęście płynące ze wsparcia rodzinnego. Jednocześnie życie emocjonalne autorki umieszczone jest we wszechstronnie zarysowanym kontekście społecznym – zastanawia się ona nad przyszłością społeczności małego miasta, przemianami, jakie czekają relacje opiekuńcze, rodzicielskie i sąsiedzkie. Autorka opowiada o swoim doświadczaniu pandemii prosto i szczerze, bez rozbudowanych stylizacji, a jednocześnie – trafnie, wyczerpująco i refleksyjnie.

Opublikowany przez Pamiętniki Pandemii Czwartek, 3 września 2020
Kategorie: Konkurs

0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *